Home / Naziv sela

PD Team work

O društvu
Video

Statistika

Članova : 3205
Sadržaj : 834
Web Linkovi : 37
Posjete Sadržajima : 2604491
Naziv sela PDF Ispis E-mail

Naselje Maoča prvi puta se spominje prema turskom popisu Zvorničkog sandžaka još 1533. godine u nahiji Koraj.

 


 

Kako je nastao sam naziv sela, nažalost nema tačnih podataka, ali postoji nekoliko pretpostavki. Kao prvo tu je usmeno predanje koje je iza sebe ostavio Husein Pekić. Njegovu priču je jednom prilikom zabilježio i obrazložio mještanin, profesor Dževad Kurtalić. Dakle, Maoča je u prošlosti bilo maleno selo i prve kuće su se nalazile na Pekića brdu, tj. prvoj uzvišici na ulazu u selo. Dvije rijeke koje protiču ovim krajem su u najvećem dijelu godine, ispod tog uzvišenja, pravile močvarno područje. Iz smijera Brčkog, preko sela Gornji Rahić, dolazilo se uskim puteljkom baš preko tog močvarnog tla. Taj se dio humusnog i pjeskovitog zemljišta i danas naziva Bare ili Luke. Ljudi koji su živjeli na rubu močvare, zvali su se Moče. U isto vrijeme u selu je živio i hodža Močo (od prezimena Močić), koji se bavio liječenjem mnogih bolesti raznim travama, obljevima, zapisima i sl. Selo je dakle, po hodži Moči i močvari dobilo naziv Moča. Ovaj naziv bi bio logičniji, zbog težnje u narodnom jeziku da se dva uzastopna samoglasnika svedu na jedan (u ovom slučaju ao) od pretpostavke da su mještani ubacili još jedno slovo i od Moče napravili Maoču.

Drugo usmeno predanje odnosi se na boravak Mađara na ovim prostorima u srednjem vijeku, te da od njih potiče naziv sela. U samoj Mađarskoj postoji nekoliko sličnih naziva, kao što su Moča (Mosca), Maroča (Marosca), Madoča (Madosca) i dr. , ali ni ova teorija nije potvrđena, mada je prihvatljivija od prethodne, zbog arheoloških lokaliteta koji su otkriveni u okolini sela.

 

 


 

No, u srednjovjekovnoj Bosni postojala je već jedna Maoča, na posjedima vojvode Sandalja Hranića, u tadašnjoj Hercegovini ili današnjoj Crnoj Gori. Ova Maoča se spominje još 1445. godine i nalazila se na putnom pravcu od Nikšića preko Jezera (dvorac Hranića) do Maoče, a odatle ka Pljevljima i dalje. Kao što je poznato, nakon pada Hercegovine (1482), Turci su iz ovih siromašnih krajeva naseljavali između ostalog i područje Posavine ovim stanovništvom, koje je sa sobom često donosilo i zadržavalo ime mjesta iz kojega dolazi.

Ova teorija bi možda bila najprihvatljivija od prethodnih, ali zbog nedostatka tačnih podataka, ostaje pitanje, da li je naziv Maoča mađarskog, slavenskog ili nekog drugog porijekla.

Srednjovjekovna Maoča spominje se još u knjizi Hajrudina Čengića "O genocidu nad Bošnjacima (muslimanima) u zapadnom dijelu sandžaka 1943. godine" , a tada se nalazila u Prenćanskoj opštini, Pljevaljski srez i zvala se Maoče. U januaru i februaru 1943. godine u zapadnom Sandžaku (bjelopoljski, pribojski, pljevaljski srez) četnici su ubili oko 5. 400 Bošnjaka tog kraja. U tom dijelu Sandžaka susrećemo dosta identičnih prezimena kao što su: Bašić, Imamović, Kadrić, Fazlić, Mahmutović, a u samom selu Maoče prezime Tabaković. Prema usmenom predanju, smatra se da je današnja mahala Tabaci najstarija u našem selu, kao i prezime Tabaković.
 
Iz knjige "Maoča kroz historiju" autora Bašić N. Nedžada

 

 

Slučajni Video

 

Radio stanice